بلاگ
مرغ باغ ملکوت؛ وقتی شعر به نقره می‌رسد
«مرغ باغ ملکوتم، نیم از عالم خاک / چند روزی قفسی ساخته‌اند از بدنم» بیتی آشنا برای ما ایرانی‌هاست که به مولانا نسبت داده می‌شود؛ بیتی درباره جانی که از جای دیگری آمده و دلش هوای بازگشت دارد.
از بیت تا نماد
در کالکشن «مرغ باغ ملکوت» جانا، این بیت به زبان نماد درآمده است: پرنده، نشانه جان رها؛ و قفس، نشانه تن. هر قطعه این کالکشن تلفیقی از شعر و نماد است و بخشی از این روایت را با خود دارد.
زیوری برای روایت خویش
جانا زیور را فقط برای آراستن نمی‌سازد. کسی که قطعه‌ای از این کالکشن را برمی‌گزیند، بخشی از روایت خودش را انتخاب کرده است؛ روایتی از شوق رهایی و بازگشت به اصل.
